کمردرد ( به انگلیسی : Low Back Pain ) مشکل و شکایت شایعی است که بسیاری از افراد در طول زندگی با آن روبرو می‌شوند .

آمار نشان می‌دهد که ۸۰٪ از افراد در دوران زندگی خود حداقل یک مرتبه به علت کمردرد به پزشک مراجعه کرده‌اند .

اگرچه علت کمردرد در بسیاری از بیماران از طریق شکایت بیمار ، آزمونهای بالینی و آزمایشگاهیو همچنین بخش تصویر برداری پزشکی قابل شناسایی است ولی به دلیل شایع بودن دردهای ناحیه کمر و عوامل مختلفی که در ایجاد آن نقش دارند

تشخیص علت اصلی به وجود آورنده کمردرد مشکل است .

در ستون فقرات ، درصورت ضایعه و درگیرشدن عناصر حساس به درد

همانند ماهیچه‌ها و تاندون آنها ، رباط‌ها ، فاسیا ، مفاصل بین مهره‌ای پشتی

( مفاصل فاست یا آپوفیزیال ) اعصاب نخاعی و ریشه‌های آنها ، عروق خونی و طناب نخاعی به هر دلیلی ، احتمال ایجاد درد وجود دارد

که ممکن است در همان ناحیه یا نقاط دورتری به شکل دردهای تیرکشنده احساس گردند.

حدود ۷۰ % از افراد دچار کمردرد شده اند همچین این بیماری پنجمین علت مراجعه به پزشک در دنیا میباشد .

علل کمردرد به صورت زیر تقسیم بندی میشود :

  • ۹۰% موارد کمردرد مکانیکی میباشد که به علت صدمات ، اختلال شکل ساختمانی ، و نیز فعالیت بیش از حد میباشد
  • علل سیستمیک و بیماریهای های زمینه ای
  • درد های ارجاعی
  • علل روانی و عصبی

کمر درد ها با توجه به بیماری ایجاد کننده آن به گروه های مختلفی تقسیم میشوند .

بیماری هایی نظیر استئو آرتریت ( آرتروز) بیماری تحلیل دیسک ، پارگی و دیسک ،

شکستگی فشاری و … میتواند باعث بروز کمردرد گردد.

درد برخی از بیماران مبتلا به کمردرد همراه با بی حسی و ضعف عضلانی بوده

اصطلاحا به عنوان درد های رادیکولر یا درد انتشاری شناخته میشوند

منشا این گونه درد ها در اعصاب و ریشه های عصبی خارج شده از نخاع میباشد .

بیرون زدگی دیسک شایع ترین (۹۸% موارد) علت بروز کمردرد های رادیکولار ( تیرکشنده ) میباشد

تنگی کانال نخاعی ، اسپوندیلولیستز ، در رفتگی خفیف مهره ها و … سایر علل بروز کمردردهای تیرکشنده میباشد .

تشخیص کمردرد

انواع مختلف کمردرد به وسیله انجام معاینات بالینی ، تصویربرداری های پزشکی و روش های تشخیص الکتریکی (الکترودیاگنوز) از یک دیگر افتراق داده میشوند معاینات بالینی و گرفتن شرح حال از بیماران مهمترین بخش در تشخیص علت کمردرد بیماران و تصمیم برای انتخاب برنامه درمانی میباشد چرا که مطالعات علمی که در زمینه تشخیص کمردرد انجام گرفته است اعلام کرده که یافته های بالینی بر تمامی روش های تصویربرداری و الکترودیاگنوز ارجح است . از این رو برای تشخیص و درمان کمردرد حتما بیمار باید معاینه گردد . عکس رادیولوژی، سی تی اسکن ( ساده و میلوگرافی ) و ام آر آی ( MRI ) سه روش تصویر برداری پزشکی هستند که بیشترین کاربرد را در بررسی کمردرد دارند سی تی اسکن نوع خاصی از تصویر برداری با اشعه X میباشد که بوسیله رایانه تصاویر بازسازی شده و بیشتر برای بررسی اختلالات استخوانی در بیماران کاربرد دارد .

در بررسی ساختار عصبی نخاع و بافت های اطراف آن MRI بهترین روش بررسی میباشد.

در واقع ام آر آی ( MRI ) روشی است که از میدان مغناطیسی بافت‌ها استفاده کرده و تولید تصویر می‌کند .

برخلاف سایر دستگاه‌های تصویربرداری مثل اشعه ایکس و سی‌تی اسکن ،  ام آر آی از اشعه های یونیزه کننده استفاده نمی‌کند .

از این ابزار می‌توان برای تصویربرداری از جنین در دوران بارداری استفاده کرد بدون آن که اثری روی آن داشته باشد .

روش های الکترودیاگنوز جهت ارزیابی عملکرد اعصاب و عصب دهی عضلانی بکار میروند

به طور کلی روش های الکترودیاگنوز به ما جهت تعیین محل ، شدت و مدت زمان آسیب های وارد شده به اعصاب کمک کننده است

درمان

درمان های کمردردبه سه گروه اصلی زیر تقسیم میشود : درمان های محافظ کارنه ( کانسرواتیو ) : شامل ورزش ، مصرف داروهای ضد التهاب استروئیدی ، داروهای شل کننده عضلانی ،  استراحت ( محدود ) حرکات درمانی با دست ( مانیپولیشن ) ، تحریک الکتریکی عصب از طریق پوست ( TENS ) کیسه آب یخ و آب گرم میتواند کمردرد را کاهش دهد
شواهد برای میزان تاثیر این گروه از درمان ها در حاله ای از ابهام قرار دارد که نیازمند انجام مطالعات بیشتر است . درمان های مداخله گرایانه ( اینترونشنال ) : تزریق اپیدورال استروئیدها به روش های ترانس فورامینال ، کودال و اینترلامینار میباشد ، با توجه به مطالعاتی که تاکنون منتشر شده است
روش ترانس فورامینال موثر ترین روش در کوتاه مدت و دراز مدت برای تسکین کمردرد میاشد . برای تزریق عمداتا از داوی متیل پرودنیزولون یا تریامسینولون که غیرمحلول در آب است استفاده میشود .   درمان های جراحی :
درمان های جراحی به دو گروه کم تهاجمی ( دکمپرشن دیسک از طریق پوست ، دیسککتومی لیزری و دیسککتومی اندوسکوپی ) و تهاجمی ( نظیر جراحی باز دیسککتومی و لامینکتومی ) تقسیم میشوند .
انجام این روش ها با توجه به عوارض و بالا بودن دوره ناتوانی پس ازعمل با محدودیت همراه است 

کمردرد ( به انگلیسی : Low Back Pain ) مشکل و شکایت شایعی است که بسیاری از افراد در طول زندگی با آن روبرو می‌شوند .

آمار نشان می‌دهد که ۸۰٪ از افراد در دوران زندگی خود حداقل یک مرتبه به علت کمردرد به پزشک مراجعه کرده‌اند .

اگر چه علت کمردرد در بسیاری از بیماران از طریق شکایت بیمار ، آزمونهای بالینی و آزمایشگاهی و همچنین بخش تصویر برداری پزشکی قابل شناسایی است

ولی به دلیل شایع بودن دردهای ناحیه کمر و عوامل مختلفی که در ایجاد آن نقش دارند ، تشخیص علت اصلی به وجود آورنده کمردرد مشکل است .

در ستون فقرات ، درصورت ضایعه و درگیرشدن عناصر حساس به درد همانند ماهیچه‌ها و تاندون آنها ، رباط‌ها ، فاسیا ، مفاصل بین مهره‌ای پشتی

( مفاصل فاست یا آپوفیزیال ) اعصاب نخاعی و ریشه‌های آنها ، عروق خونی و طناب نخاعی به هر دلیلی ، احتمال ایجاد درد وجود دارد

که ممکن است در همان ناحیه یا نقاط دورتری به شکل دردهای تیرکشنده احساس گردند.

حدود ۷۰ % از افراد دچار کمردرد شده اند همچین این بیماری پنجمین علت مراجعه به پزشک در دنیا میباشد .

علل کمردرد به صورت زیر تقسیم بندی میشود :

  • ۹۰% موارد کمردرد مکانیکی میباشد که به علت صدمات ، اختلال شکل ساختمانی ، و نیز فعالیت بیش از حد میباشد
  • علل سیستمیک و بیماریهای های زمینه ای
  • درد های ارجاعی
  • علل روانی و عصبی

کمر درد ها با توجه به بیماری ایجاد کننده آن به گروه های مختلفی تقسیم میشوند .

بیماری هایی نظیر استئو آرتریت ( آرتروز ) بیماری تحلیل دیسک ، پارگی و دیسک ، شکستگی فشاری و … میتواند باعث بروز کمردرد گردد.

درد برخی از بیماران مبتلا به کمردرد همراه با بی حسی و ضعف عضلانی بوده اصطلاحا به عنوان درد های رادیکولر یا درد انتشاری شناخته میشوند

منشا این گونه درد ها در اعصاب و ریشه های عصبی خارج شده از نخاع میباشد .

بیرون زدگی دیسک شایع ترین ( ۹۸% موارد ) علت بروز کمردرد های رادیکولار ( تیرکشنده ) میباشد

تنگی کانال نخاعی ، اسپوندیلولیستز ، در رفتگی خفیف مهره ها و … سایر علل بروز کمردردهای تیرکشنده میباشد .

تشخیص کمردرد

انواع مختلف کمردرد به وسیله انجام معاینات بالینی ، تصویربرداری های پزشکی و روش های تشخیص الکتریکی (الکترودیاگنوز) از یک دیگر افتراق داده میشوند

معاینات بالینی و گرفتن شرح حال از بیماران مهمترین بخش در تشخیص علت کمردرد بیماران و تصمیم برای انتخاب برنامه درمانی میباشد

چرا که مطالعات علمی که در زمینه تشخیص کمردرد انجام گرفته است

اعلام کرده که یافته های بالینی بر تمامی روش های تصویربرداری و الکترودیاگنوز ارجح است .

از این رو برای تشخیص و درمان کمردرد حتما بیمار باید معاینه گردد .

عکس رادیولوژی، سی تی اسکن ( ساده و میلوگرافی ) و ام آر آی ( MRI ) سه روش تصویر برداری پزشکی هستند که بیشترین کاربرد را در بررسی کمردرد دارند

سی تی اسکن نوع خاصی از تصویر برداری با اشعه X میباشد که بوسیله رایانه تصاویر بازسازی شده و بیشتر برای بررسی اختلالات استخوانی در بیماران کاربرد دارد .

در بررسی ساختار عصبی نخاع و بافت های اطراف آن MRI بهترین روش بررسی میباشد.

در واقع ام آر آی ( MRI ) روشی است که از میدان مغناطیسی بافت‌ها استفاده کرده و تولید تصویر می‌کند .

برخلاف سایر دستگاه‌های تصویربرداری مثل اشعه ایکس و سی‌تی اسکن ،  ام آر آی از اشعه های یونیزه کننده استفاده نمی‌کند .

از این ابزار می‌توان برای تصویربرداری از جنین در دوران بارداری استفاده کرد بدون آن که اثری روی آن داشته باشد .

روش های الکترودیاگنوز جهت ارزیابی عملکرد اعصاب و عصب دهی عضلانی بکار میروند ، به طور کلی روش های الکترودیاگنوز
به ما جهت تعیین محل ، شدت و مدت زمان آسیب های وارد شده به اعصاب کمک کننده است

درمان

درمان های کمردردبه سه گروه اصلی زیر تقسیم میشود :

  1. درمان های محافظ کارنه ( کانسرواتیو ) : شامل ورزش ، مصرف داروهای ضد التهاب استروئیدی ، داروهای شل کننده عضلانی
  2.  استراحت ( محدود ) ، حرکات درمانی با دست ( مانیپولیشن ) ، تحریک الکتریکی عصب از طریق پوست ( TENS ) کیسه آب یخ و آب گرم میتواند کمردرد را کاهش دهد
    شواهد برای میزان تاثیر این گروه از درمان ها در حاله ای از ابهام قرار دارد که نیازمند انجام مطالعات بیشتر است .
  3. درمان های مداخله گرایانه ( اینترونشنال ) : تزریق اپیدورال استروئیدها به روش های ترانس فورامینال ، کودال و اینترلامینار میباشد
    ، با توجه به مطالعاتی که تاکنون منتشر شده است روش ترانس فورامینال موثر ترین روش در کوتاه مدت و دراز مدت برای تسکین کمردرد میاشد .
    برای تزریق عمداتا از داوی متیل پرودنیزولون یا تریامسینولون که غیرمحلول در آب است استفاده میشود .
  4. درمان های جراحی : درمان های جراحی به دو گروه کم تهاجمی ( دکمپرشن دیسک
    از طریق پوست ، دیسککتومی لیزری و دیسککتومی اندوسکوپی ) و تهاجمی ( نظیر جراحی باز دیسککتومی و لامینکتومی ) تقسیم میشوند .
    انجام این روش ها با توجه به عوارض و بالا بودن دوره ناتوانی پس از عمل با محدودیت همراه است .